Vlielander Herfst en vogelkijkers

Volgens mij is het laatste blogje alweer van een aantal weken geleden, dus het is eigenlijk weer de hoogste tijd.

Hoe ging het op de haven…wel, op het werk was het wel erg rustig de laatste tijd. We hebben een keertje 50 bootjes gehad maar dat was dan ook wel het maximale. Het schoot ook niet op met dat weer, steeds maar wind en regen en dat nodigt dus niet uit. We hadden een slecht voorseizoen en nu dus een slecht naseizoen, dat maak je in oktober nooit meer goed, zelfs niet met een volle haven met de Herfstvakantie.

Over de Herfstvakantie gesproken, de afgelopen twee weken hadden de Vlielanders herfstvakantie. Heerlijk rustig voor ons, de overgeblevenen. Alle verenigingen liggen dan stil, het zwembad dicht en verder kom je nauwelijks Vlielanders tegen. Dus ook geen roddels en achterklap, heerlijk. Van mij mogen ze wel een maand herfstvakantie doen…

De Vlielanders zwermen dus uit, en de kans dat je per ongeluk eentje tegenkomt waar dan ook ter wereld is best wel groot. Je moet die anekdotes eens horen…. Ze komen mekaar allemaal tegen als je dat zo hoort. In Zuid-Frankrijk, op Kreta, in een Landalpark, op Tenerife…ze lopen mekaar allemaal weer tegen het lijf. Zo waren we afgelopen donderdag in de Ikea, in Groningen dus, stonden we met ons karretje voor de lift, staat er een gezinnetje naast ons. 'Heeee…zijn jullie er ook …toevallig zeg, ja, wij zijn in een Landal bij Emmen, en jullie?' Dat waren dus Vlielanders. Dat verbaasde me dus helemaal niet. Je komt ze overal tegen. Een paar jaar geleden was Turkije hot, maar dit jaar gaan ze massaal naar Tenerife. Wat is dat toch…

Maar nu is het feest weer over, de scholen beginnen weer en er moet weer gewerkt worden. Op naar de herfstvakantie van de wal (dan gaan onze scholen dus gewoon door – we beginnen in augustus ook een week eerder, dus dan zijn die twee weken herfstvakantie in september bij deze verklaard).

 

Het nadeel van die rustige tijd is dat er bijzonder weinig te melden is. Zoals gezegd, veelal pokkeweer dus aan de buitenklussen kwamen we ook al niet toe.

De afgelopen tijd stond in het teken van het cranberryplukfestival. Van deskundigen heb ik vernomen dat de kwaliteit van de bes dit jaar best wel goed is, en dat komt dan weer door de regen die we tot nu toe gehad hebben. We kregen daardoor ook al extra bezoek in de haven van Terschellingers. En ik had dat nog niet eens in de gaten, ik dacht nog, heee zeker een eenzijdige uitwisseling ofzo. Of, er is zeker wat te doen. Totdat ik ze zag vertrekken, nou, ze liepen bijna aan de grond van de diepgang! Ja, van onze cranberries dus! Alsof ze zelf niet genoeg hebben, komen ze onze mooie besjes roven…bootladingen vol! Ze doen m….hooo…. op de rem hier. Ik zou het daar niet meer over hebben. Over Terschellingers dus. Pas op pas op… Snel een ander onderwerp verzinnen…   (oef, net op tijd 😉

 

Oja! Wat je nu wel veel ziet zijn de Vogeltjesmensen. De eerste kwam ik drie weken geleden al tegen, heel behoedzaam fietsend met alle zintuigen op scherp en in het bezit van een enorme teletoeter. Gaandeweg kwamen er meer en meer. Afgelopen week leken de eilandgasten voornamelijk te bestaan uit vogelaars. En helemaal vorig weekend, tjongejonge. Ik wist van niks, maar opeens kwam daar de watertaxi binnen. Die kon niet eens rustig op z'n plek afmeren, nee, een meter voor steiger B sprongen de passagiers met ware doodsverachting op de kant en alsof ze achterna werden gezeten!…Ik dacht, wat krijgen we nou? Pas veel later hoorde ik dat het vogelaars waren, en vanuit het hele land raasden ze naar Vlieland om een zielig sijssie te kijken! Die was een eindje uit de route en bleek vrij zeldzaam. Ik zag de foto in de krant, maar voor mij was het een dertien-in-een-dozijn mus. Toch heb ik wel respect voor die hobbyisten hoor, ook al regent het met bakken uit de lucht, ze blijven maar naar boven kijken. Niets kan hun van hun stuk brengen. Zelf had ik ook zo'n soort hobby in mijn vrijgezellenjaren, maar dat waren dan vliegtuigjes. Soms heeft Atty nog last van me als we in de buurt van een vliegveld rijden, dan moet ik me er echt toe zetten om niet de hele dag naast de baan te staan. Als een magneet trekt dat…Maar kortom, ik snap die vogelaars wel. Ze staan ook – net als de vliegtuigspotters – met elkaar in verbinding. Zo was ik eergisteren nog getuige van het volgende feit. Hier achter het havengebouw zaten de hele middag al vogelaars op de uitkijk. Om een uur of vijf zag ik dat er eentje driftig en in hevige staat van opwinding zat te tikken op z'n PDA.  Ik fietste vervolgens naar  huis, want einde dienst, hup naar moeders de vrouw voor een eenvoudig doch voedzame maaltijd u kent het wel. Op de havenweg, op weg naar huis, kwam toen een peloton verdwaasde wielrenners mijn kant op. Als gekken reden ze, alsof ze sprintten voor het wereldkampioenschap. Ze hadden alleen geen wielerkleding aan, maar parka's en andere jassen in schutkleuren. Ook dat had ik niet direct door, maar toen ze voorbij waren ging mij een licht op. Die ene vogelaar had dus gemaild dat ''vogel x' is gespot op locatie y. Alarm! En ze bleven maar komen..ik was bijna thuis en toen nog kwam ik ze tegen. Toch wel vermakelijk….

Tot zover de vogelaars.

 

Mijn cameraatje is helaas overleden, en ik heb twee weken moeten wachten op een nieuwe.Toch wel handig bij het bloggen, want een blogje zonder phottotjes vind ik maar niks.

Ik heb er een paar geschoten, niet veel nog trouwens, eens even kijken….

DSCF6008a
Ach ja, dit is hoofdzakelijk het werk wat wij dagelijks doen: dooie meeuwen opruimen. Het zijn er best wel veel, net of er een of andere ziekte heerst. Maar nee, dit is gewoon De Natuur. Natuurlijke selectie heet dat. Meeuwen worden wel 30 jaar en als alles gezond zou blijven hadden wij hier een groot probleem.

Dan is dat ook al weer verklaard.

 

 

 

 

DSCF6009a Wij hebben de moed opgegeven. ECHT de moed opgegeven…. Er is niets meer aan te doen. In het begin waren we nog vrij enthousiast, we pakten de hogedrukspuit en binnen een uur hadden we de steiger beloopbaar voor onze gewaardeerde gasten. Alleen…de gasten kwamen niet. De meeuwen daarentegen kwamen wél! Dus de volgende dag konden we weer van voren af aan beginnen. Wéér die steiger. Maar kom, als we maar een paar gedeeltes begaanbaar houden, dachten we. Kop steiger C, D, lange steiger..we boenden en spoten als dwazen. De volgende ochtend kwamen we, en van ons werk was niets meer te zien. Slechts witte drek, hectometers witte drek. Moedeloos wo
rdt je ervan. Het is de combinatie Weinig Bootjes-Veel Wind. Tja…

Ik denk dat we maar een bepaalde steiger zo goed mogelijk begaanbaar moeten houden, en de rest maar z'n beloop moeten houden, mits de vooruitzichten voor de herfstvakantie echt heel goed zijn. Kijk, als er 200 bootjes komen is het natuurlijk een ander verhaal, maar de laatste weekenden, met 30 – 50 bootjes, dat schiet niet op nee.

 

 

 

DSCF6010a Een candid-shot (dus bewogen, sorry) van één van die zonderlinge vogelaars hier in de buurt de laatste tijd.
Het IS dat ze zo'n telescoop bij zich dragen, anders zou je zo de politie er bij roepen wegens het zich verdacht ophouden bij het havenkantoor.

 

DSCF6018a
En zo zag het er vanochtend (zondagmorgen uit). Toch een weekend met mooi weer, maar weinig bootjes helaas… 

 

 

DSCF6019a
Het huis naast Rijkswaterstaat is niet meer. Het huis was verkocht en inmiddels afgebroken.
Er komt een nieuw huis te staan. Ik ben benieuwd….

Nou, dat was het weer tot zover,

Groet en tot later!

 

  

Advertisements
Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: